Het moet passen

De vormtekening voor het vlakke patroon van de beplating -zij- en bodemplaten- zijn niet opgetekend in de plannen.
Die moest ik dan zelf bepalen.
Met behulp van 3mm MDF platen werd de klus geklaard. Een onvermijdelijke tussenstap want zonder patronen wordt het naderhand knoeiwerk met de eigenlijke zij- en bodemplaten.
En gedurende het gepuzzle (en geklungel met de veel te lange slappe slierten) viel me een knipoog op van Paul de ontwerper; Het breedste vlak van de bodem is 1,24m, hetzij de breedte van een handelsmaat multiplex paneel.
Knipoog jawel want hiermee gaat hij voluit naar wat het breedst mogelijk is onderwater met een 13 voet binnen de beperking van standaard plaatmateriaal.

Dan even overgestapt naar roer en zwaardkast.
Voor het roer wil ik de helmstok afneembaar en kantelbaar tegelijk. Na wat zaag- en denkwerk had ik een werkend model in de hand en moest één en ander op de maatvoering van het plan overgezet worden.
Het vroeg wat geduld en overleg met mezelf, maar het deel is klaar.
Het lamineren van het werkstuk voor de gebogen helmstok uit drie stroken 10mm Yellow Pine is plezierig werk… Wat ik toch beter zou plannen in zomerdagen.
Want met een temperatuur die boven en onder de 17°C schommelt in de werkplaats is het uitharden van epoxy dansen op een slappe koord.

De basis voor de zwaardkast maken is redelijk rechttoe-rechtaan.
Eerst het zwaard (haast) helemaal afwerken en dan de kast erom heen.
Ongeveer 15 lbs moet er in’t zwaard (15 Lbs of pounds= 6.8 kg) en dat was een meevaller, met negen 16cm plaatjes bladlood van de 33cm brede rol lood die ik heb kwam ik op 6,6kg.
Na wat geweld met een voorhamer werd het geheel 12mm dik. Die moeten straks in het 30mm dikke zwaard zitten.
6,5mm uitfrezen in de twee 15mm zwaardhelften is geen heldendaad maar het verdient naderhand de medaille van beste stof- en schaafsel opruimer van de dag.

Leest U nog?
Mmm, U bent een liefhebber van botenmakerij, van deze boot, of bouwt er zelf één?
Deze is bedoeld voor het deelnemen aan La semaine du Golfe de Morbihan 2021 (10 -16 mei), daarna is ie te koop.
Bij wijze van spreken als gebruikt directievoertuig met weinig kilometers op de teller.

Spanten zonder vrees

De tekeningen van Gartside voor de “Crisis Cat” zijn zondermeer volledig maar kant-en-klare patronen zoals in de “Burda” destijds zijn er niet bij.
Die heb ik voor de handigheid uitgewerkt in CAD en op ware grootte geplot op papier.
De romp is deels een stitch & glue constructie en de spanten zijn tijdelijk. Ze zijn hulpvormen die later niet in de romp zullen terug te vinden zijn.
En dat stemt me gelukkig; De precisie is van belang maar de afwerking niet, hoera en zie daar ze zijn klaar.


Het spantenraam is gerecupereerd van B2.
De OSB spiegel is een tijdelijke en laat me toe de vorm van de zijplaten te ontwikkelen om dan daarna een definitief gemillimetreerde spiegel te maken.

Deze boot is bijzonder breed, afhankelijk van waar je het wil meten (binnen- of buitenboord) om en bij 1,8 meter en dat voor een lengte van 4 meter.
De bodem is van de steven tot midscheeps plat en gaat vandaar naar de spiegel over in een lichte V-vorm. Precies het omgekeerde van waar ik vertrouwd mee ben bij planeer-bootjes.


Rare boot als ik de kenmerken ervan in mijn hoofd optel en probeer de vaareigenschapen te voorspellen. Maar dat is precies hetgene wat ik niet moet doen.
Met aandacht verder werken en vertrouwen op het vakmanschap van de ontwerper, zoals ontspannen maar geconcentreerd een Airfix model samenstellen met één oog op het instructieblad en het ander op het prentje van de doos.

Toch niet nog een Skiff !

https://store.gartsideboats.com/collections/dinghies-and-daysailers/products/13ft-catboat-crisis-design-246#

Met de plans die ik kocht voor de Skiff “Little Crab” is het helemaal verkeerd gegaan bij de verzending.
Lang verhaal kort: Kokertje tekeningen opgestuurd in de VS op 14 maart, nu vijf maanden later nog steeds verloren in de post of bij de Belgische douane.

Dus dan maar een ander plan gekocht. Het is een 13 voet Catboat getekend door de Amerikaanse bootontwerper Paul Gartside, in primeur voorgesteld in het Engelse tijdschrift Water Craft (n° 142, editie juli/augustus 2020).

De boot beviel me metéén bij het zien van het zeilplan en bij het nader uitvlooien van de tekeningen was ik voor de bijl: Deze wordt het!
Vanaf heden met codenaam B3.

Voor de bouw verwacht ik dat twee onderdelen me op onbekend pad zullen sturen: – het maken van een holle mast, en – het stomen van de twee schuurboorden. Maar goed, voor alles is er een eerste keer, bovendien ken ik de technieken theoretisch en dat doet me vermoeden dat het best zal lukken.

Met een nieuw zeiltuig

Voor de volgende boot die ik wil bouwen – een Little Crab – had ik het zeil alvast laten maken tegelijk met originele Houari-tuig voor de “14 voet roei en zeil”.
Met het nieuwe nooit gebruikte tuig in’t atelier en ervaren zeiler vriend Frans te gast was het een mooi moment om B2 (de nieuwe boot) hiermee een keer te proefvaren.
Het was wonderlijk want bij het optuigen en zeilen ging één en ander als vanzelf. Het tuig staat met één haal aan de gaffelval strak en boot zeilt voorbeeldig neutraal in alle koersen.
Alles peis en vree? Niet helemaal want scherp aan de wind varen, zo was onze indruk, is niet de sterkste kant van dit zeiltuig (Balance lug sail, of nokkenzeil).
Een onvoorwaardelijk mooi alternatief voor het Houari-zeil is het zeker, het past helemaal bij het karakter van de skiff en heeft behoudens wat minder scherp kunnen varen haast enkel voordelen in vergelijk met de originele zeilvoering.



Twee Berthas te water

Enkele dagen geleden kwam mijn vriend en zeilsverwant Frans op visite en hij sprong metéén mee op de kar om de ouwe (Bertha)en de nieuwe (B2) “14 voet roei en zeil” vergelijkend te varen.
Wel ze varen vrijwel identiek. Niet zo verwonderlijk gezien beide boten getrokken zijn van hetzelfde plan.
Door haar kleiner gewicht (ik schat 20kg minder) en haar iets groter zeil (ca. 0,7 m² meer) loopt B2 iets uit op Bertha, maar het is verwaarloosbaar bij het ontspannen kuieren. Anders zou het zijn gedurende een dagtocht van acht uren, dan legt de B2 een half uur vroeger aan bij de steiger.

Het was een bijzondere zeildag; Voor de eerste keer ooit zag ik ouwe Bertha vanop het water zeilen (en B2 ook voor de eerste keer uiteraard). Alles verliep van een leien dakje, het weer kon niet beter en ik was in goed gezelschap… Dank je Frans.

Een greep uit de foto’s die Frans maakte hieronder: