Over Aanmeren

Weinig nieuws vanuit het atelier momenteel (* zie onder) en vandaar een anecdote over aanmeren. Die me te binnen schoot bij het bekijken van een foto uit mijn recente collectie kiekjes.. De foto toont het einde van dag drie van La Semaine du Golfe 2019. Onze vloot is aangemeerd in Port d’Arradon.
Onze zeilschouw ligt naast drie boten van de steiger (Die met de oortjes).

En ziedaar de touw-anarchie die ontstaat als vijf boten proberen vast te maken aan één bolder.
Het ziet er al-bij-al nog netjes uit, de ene had verstandig gekozen voor het landvast door de bolder te halen en vast te maken in de boot, de meeste gingen voor een paalsteek en één ging er kruislings overheen.
Als laatste in de rij leek het ons verstandig om niet noch meer chaos te veroorzaken op de overbezette bolder en we bonden ons landvast rechtstreeks aan de buur, de zwarte Illur.


Wetende dat we de volgende ochtend er als de kippen moesten bij zijn om te vertrekken -onze boot lag de verste van de steiger en daar niet aan vast- waren we fris en op tijd.
Maar dat was niet vroeg genoeg voor het Franse viertal 70-plussers die reeds zaten te wachten in hun zwarte Illur. Van zodra we aankwamen staken ze ongeduldig en vastberaden van wal met ons langszij vastgemaakt, wrikkend naar de wijde plas.
Onwaarschijnlijk, opa stuurde de Illur en de zeilschouw tegelijk (6 personen en ca. 500kg boot in totaal) al wrikkend door een doolhof van aangemeerde jachten in de stroming.
Na pakweg 10 minuten hadden mijn maat en ik de boot opgetuigd en lieten de nieuwe vrienden ons los.
Wonderlijk. En naar aanleiding van de gebeurtenis die ochtend wil ik ook leren wrikken.
De volgende boot, de “Little Crab” zal een wrikgat hebben. …Waarmee ik de geschiedenis wil ingaan als de laatst geziene Oostendse wrikker.

(*): De tekeningen van Doug Hylan’s Crab Skiff zijn onderweg van Brooklin U.S. naar Oostende en gezien het heersende wereldwijde ongemak kan het nog even duren voor ze aankomen. Zolang ik ze niet heb besteed ik mijn tijd aan de renovatie van een huis.

Ja, dit is er één.

Het spantenraam (de helling) was het eerste dat klaar was. Dat bleek een bijzonder handig ding want het deed dienst als lange vlakke werktafel om de bodem- en zijplaat lassen op te maken.

De vijf spanten op maat maken vraagt ook best wat ruimte en die was er in overvloed met de gelaste bodemplaat op de helling.

Maar kijk met de spantjes klaar voor montage was het tijd om de werktafel terug om te bouwen naar zijn oorspronkelijke doel: Een spantenraam.
Eéns die op zijn plaats geschroefd bleek één en ander behoorlijk te kloppen; Alle hoeken aan de spanten; zij- en bodem zijn in orde.
De mal voor de zijplaat past precies… Hoewel -en dat zal de praktijk nog moeten uitwijzen- de precisie is wel heel afgemeten, voor een overmaatse matrijs lijkt me die wat krap.

Hoedanook, dit silhouet ziet er vertrouwd uit, en ik ben nu meer met een boot aan de slag als met losse platen en houtjes.